Prophecy

breaking the silence means revealing the remedy
the long been told tale will be unveil in this mail
for my brothers, i witnessed the rise of man
and how they surpassed the darkness that last

in the hour of chaos and undesirable manner
one stood up and fight for another
when man and his brothers shares this flame that is brighter
no one can ever bring down, the unity in one another


-Filipino, think and be different. Stand tall and be proud!

11/18

Ito ang araw na nagtagpo ang bituin at ang buhangin
Kasabay ng pagdampi ng hanging walang kasing lamig sa damdamin
Alin ba ang mas madami at lamang sa paningin?
Itinadhana ba nang langit na ang oras ay may taning?

Matamis ang mga ngiti, ito na ba ang langit?
Nagningning ang kalawakang tinatanaw sa bingit
Ang makuha ang loob mo ang siyang pinipilit
Sa kabila ng katotohanang sa buhangi'y may pasakit

Aaminin sa lahat na wala ng pag-asa
Ipinagkait ba ng diyos ang kalayaang sumaya?
Kalakip ng pagbulong, ang paghiyaw sa messiah
At sa bituin ay masabi ang tunay na nadarama

Bato

akala ko dati masarap to...sabi kasi ng kaibigan ko, pag nasubukan mo to, parang nasalangit ang pakiramdam mo. ang sarap! paulit ulit na bulalas nya. pati daw pag gumising ka kinabukasan parang lagi kang ginaganahan. sa simula mangangapa ka daw talaga, pero kapag tumagal na, alam mo na ang takbo ng lahat, pero di pa din mawawala paminsan minsan yung mga maling galaw mo at mga aberya. pero sa huli, maayos din naman ang lahat, at tuloy ang ligaya, heaven nanaman ika nga.

4th year highschool ako noong sinubukan ko ito. sa simula mahirap, pero pag nasaayos na ang lahat, tang ina, masarap nga! parang may kakaibang sensasyon sa katawan mo pag nasubukan mo toh. umaga palang, pero nanaginip ka na. naranasan ko noon habang isinasagawa ko ito na makakita ng mga lumilipad na lobo at mga gomang sapatos sa paligid. parang laging may nag papaputok sa kalangitan at automatic nagiging gabi ang umaga, ang sarap.. sobrang sarap...

buong akala ko lang pala yon... ang sarap, nauwi sa saklap.. napapadalas na ito, hanggang sa masira na ang pagkatao ko dahil dito. ang mga makukulay na paputok sa gitna ng gabi, naging naglalagablab na apoy ng walang hanggang impyerno. parang andaming matang nakamatyag sakin, ayoko ng ganito.sobrang sakit sa pakiramdam. ayoko nang ganito. parang unti-unti akong nahuhulog, at walang sasalo. ayoko ng ganito. pero huli na ang lahat. ang sarap, nauwi sa saklap.

ayoko nang maulit to... pero ginugusto pa din ng aking katawan... ginugusto pa din ng aking utak... ginugusto pa din,,,, ng aking puso....

Ang Mga Alaala sa Loob ng Isang Oras

sa mga oras na ito, hindi ko kakampi ang oras.....




noong 90's parang di ko napapansin ang oras. ang napapansin ko lang, yung suot ni cosaidon na orange na leather jacket at pantalon, saka yung pambukas ng lata ni magma man. gusto ko din yung pagsasanib nung isang lalaki at isang babae para maging si ultraman ace kasi magbabackflip pa dapat talaga sila eh pwede namang pagdikitin nalang nila yung daliri nila o kaya mag apir nalang sila.. tapos pag namumula na yung ilaw sa dibdib nya, ibig sabihin mahina na siya, pero mananalo pa din siya sa huli. masaya akong nakikitang nagmemeditate ang mask man habang suot lang nila ang kanilang pamloob. doon ako namulat na may boobs pala ang babae. masayang maalala ang mga oras kung saan naglalaro ka lang sa damuhan at nakikipag away sa mga kalaro mo dahil sa isang pirasong pog at text na kinokolekta mo sa isang kahon ng sapatos. masaya ang mga oras noon. ang oras na sana'y kinasasadlakan ko pa din ngayon...





sa mga oras na ito, hindi ko kakampi ang oras...





highschool ako noong nagkaroon ako ng first girlfriend, si carla. tahimik lang siya at mabait, kamukha niya ang favorite sexy star ko na si belinda bright! masaya ako pag kasama ko siya. halos duguan naman akong umuuwi kapag sinusumpong siya at may pinagseselosan. masaya pa din, dahil may bago na akong pustiso. masarap mag-aral pag may inspirasyon ka. parang araw-araw ay cloud nine! ang mga oras na kasama ko siya, ay ang unang beses na naramdaman kong marunong pala akong magmahal.




sa mga oras na ito, hindi ko kakampi ang oras...




araw nang linggo. ala-sais ng hapon... ito ang pinakamagulong oras ng buhay ko... habang tumatanda ka, nagiging kumplikado ka talaga bilang isang tao. ang mga bagay na hindi ko pinoproblema noong nagdudungis pa ako sa putikan, pinoproblema ko ngayong nakakurbata na ako't kumikita. wala na akong oras sa sarili ko. kapag nakahanap ng oras, beer ang kaharap kasama ang mga kaibigan. hanggang ganito nalang ba ang magagawa ko para sa sarili ko?





sa mga oras na ito, hindi ko kakampi ang oras...




tarantado yung nambastos na yun kay grace ah! hindi ko na napigilan, binato ko agad ng bote sa mukha. kasama si arthur at mac, pinagtulungan namin yung walang hiya. mabilis ang mga pangyayari, ang huling imaheng nairehistro ng mga mata kong nagdidilim ay ang 5 mukha na nakatungo sa akin...



sa mga oras na ito, hindi ko kakampi ang oras... "any minute", magiging isang tuwid na guhit ang berdeng ilaw na nasa tabi ng aking kinalalagyan... di ko ito gusto, pero, mukhang ito na ang oras ko...